طراحی و ساخت
مخزن ذخیره اسید مقاوم به خوردگی!

در کنار استیل و FRP که برای اسیدهای غلیظ و داغ توصیه می‌شوند، بخش بزرگی از مخازن اسید در عمل از پلی‌اتیلن سخت یا پلی‌اتیلن تقویت‌شده با فایبرگلاس ساخته می‌شوند؛ به‌ویژه برای اسید فسفریک (بی‌بو، پرکاربرد در تولید کود و نوشیدنی) و اسید پرااستیک (ضدعفونی‌کنندهٔ صنایع غذایی و دارویی) که در غلظت‌های متعارف با HDPE سازگاری خوبی دارند.

پیش از خرید مخزن پلی‌اتیلن اسید، باید نام و غلظت دقیق مادهٔ مصرفی بررسی شود؛ مقاومت پلی‌اتیلن با تغییر غلظت و دما به‌شدت تغییر می‌کند و سازگاری اتصالات، واشرها و شیرآلات با همان ماده نیز باید جداگانه تأیید شود.

برخلاف بسیاری از مواد شیمیایی دیگر، نشتی اسید ریسک مستقیم جانی برای پرسنل دارد؛ به همین دلیل دیواره دوم برای مخازن اسید نه یک گزینهٔ اختیاری بلکه یک الزام عملی است. حوضچهٔ نگهداری باید بتواند کل حجم مخزن را در بدترین حالت نشتی مهار کند.

در کنار دیواره دوم، تعبیهٔ دوش اضطراری و چشم‌شوی در فاصلهٔ نزدیک به مخزن، و انتخاب تجهیزات جانبی (شیرآلات، اتصالات، پمپ) از جنس سازگار با همان اسید، بخشی جدایی‌ناپذیر از طراحی ایمن است.

حتی با انتخاب درست متریال، بازرسی دوره‌ای ضخامت بدنه (به‌ویژه در نقاط جوش و کف مخزن) برای تشخیص زودهنگام خوردگی موضعی ضروری است. کاهش ضخامت در مخازن اسید معمولاً یکنواخت نیست و در نقاط تلاطم یا تراکم بخار سریع‌تر رخ می‌دهد.

پوشش‌های داخلی لاستیکی یا FRP نیز عمر محدودی دارند و باید بر اساس دستورالعمل سازنده در بازه‌های مشخص بازرسی و در صورت نیاز تعویض شوند تا از رسیدن اسید به فلز پایه جلوگیری شود.